De gelijkheid is dood. Leve de gelijkheid!

Gelijkheid? Dat is toch een stoffig woord, een ideaal van lang geleden? De schrijvers van dit artikel vinden van niet. Gelijkheid is nog steeds een waardevol streven, alleen we moeten het op een andere manier gaan definiëren. Niet gelijke uitkomsten, ook niet gelijke kansen, maar gelijke mogelijkheden dienen het doel te zijn van de hedendaagse politiek.

Het lelijke eendje en de zwaan, of: hoe te moraliseren over talenten en topsalarissen

De getalenteerde elite spreekt met dubbele tong. Als het om de onderklasse gaat, heeft ze de mond vol over het gebrek aan eigen verantwoordelijkheid. Maar gaat het om het eigen salaris, dat kan men er plotseling ‘niets aan doen’. Daarom is institutionele rechtvaardigheid niet genoeg. Ook in een samenleving van gelijke kansen is er sprake van sociale onrechtvaardigheden die alleen door moraliseren ongedaan kunnen worden gemaakt.

Tolerantie van links

De beste vorm van linkse tolerantie is die waarin links duidelijk maakt dat ze met haar sociaalindividualistische visie niet het gehele firmament van waarden bestrijkt en er daarnaast ook andere waardevolle levensvormen mogelijk zijn. Als mannen en vrouwen, hetero’s of homo’s, in het volle bewustzijn van hun sociale en politieke burgerrechten, voor een gemeenschap kiezen die van de ongelijkheid tussen man en vrouw uitgaat en zich tegen homo’s keert, dan moet die keuze geaccepteerd worden. Vrijheid houdt het recht op cultuur in – niet zomaar een cultuur, maar je eigen cultuur.

Wie zorgt er voor de kinderen?

Het gaat lang niet zo slecht met het gezin als recente films, boeken en berichten in de media ons doen denken. Het grootste probleem is ook niet het egoïsme en hedonisme van de ouders. Dat is de verslechterende economische positie van mensen die een gezin stichten.