Africa is Here!

Gebrekkige zelfcorrectie, kortetermijndenken in politiek en economie, een elite die goed voor zichzelf zorgt en een bevolking die minder moeite heeft met fraude, holle instituties, maatschappelijke fragmentatie en sociaal wantrouwen: gaan wij stilaan op Afrika lijken? Marcia Luyten constateert dat de dezer dagen herdachte revolutie van de jaren zestig niet is afgemaakt.

Bang voor mij

Ik sta in Paradiso aan de bar en bestel een glas wijn. “Er is geen wijn”. “Dan een biertje, graag.” “Sorry. We schenken vandaag geen alcohol.”

De as van het geloof

De Principiële en de Pragmatische in mij zijn het oneens over het vrije woord. De eerste zegt: de Nederlandse grondwet is een package deal, geen menu à la carte waar u alleen dat uit neemt wat u lekker vindt. Maar wat als de Principiële haar strijd nooit zal winnen?

De beladen variabele

Met haar verwijt van cultuurimperialisme trekt Trees Pels de discussie naar een ander plan. Doet cultuur ertoe als het gaat om zaken van integratie en ontwikkeling? En: mag je oordelen over culturele patronen? Cultuur is een even relevante als beladen variabele. Pels getuigt van allebei.

De halfbakken revolutie van de jaren zestig

De jaren zestig zijn onaf. De revolutie is blijven steken bij de vrijmaking van het individu. Ze heeft nagelaten om in de plaats van de oude ordening een nieuw moreel kader te zetten. Vrijheid is immers totaal niet vrij van begrenzing. Vrijheid vereist zelfbeperking.

De omslag naar pragmatische ontwikkelingssamenwerking: zoekenderwijs en klein denken

Dat planmatige en grootschalige ontwikkelingshulp niet altijd even effectief is, betekent vooralsnog niet dat men daarmee ophoudt. Ondertussen komen er wel steeds meer initiatieven vanuit een heel ander perspectief, bij voorbeeld allerlei vormen van microkrediet. Middels het verhaal van Marleen betoogt Marcia Luyten dat een pragmatische visie op ontwikkelingseconomie veel meer zoden aan de dijk zet.

In lijdzaamheid is het slecht emanciperen

Het Marokkaanse Manifest is onrustbarend. Niet alleen door zijn lijdzaamheid, ook doordat succesvolle Nederlanders die zich voorheen niet als Marokkaan afficheerden, dat ineens wel doen. Daarmee laat het manifest zien hoe verschillende groepen Nederlanders zich opsluiten in Wij en Zij.

Koloniaal

Waterstof vroeg Marcia Luyten of het mogelijk is om in Oeganda te leven zonder meteen een koloniaal te worden. Antwoord: kan niet. Over kralen, spiegeltjes en mensenstront.

Koning burger heeft niet altijd gelijk

Ontwikkelingssamenwerking amateuriseert. Steeds meer kleinschalige initiatieven groeien uit tot serieuze projecten. Het is echter risicovol om deze complexe vorm van hulpverlening over te laten aan amateurs. Daar wordt uiteindelijk niemand beter van.

Makkelijk scoren met moeilijke materie

Wij zijn passieve, buishangende burgers die geen nuance meer verdragen. Terwijl de wereld steeds complexer wordt, zoeken de media dus naar steeds kortere soundbites. Debatten over ingewikkelde zaken als ontwikkelingshulp en klimaat - die vaak op langere termijn spelen - worden daardoor eendimensionaal weergegeven en politici gedwongen mee te doen. Wat ons dan weer niet veel kan schelen.

Opvoedingsdrama: onmacht, ontkenning en verdriet

Psychiaters en psychologen die werken met criminele jongeren spreken van een ernstig opvoedingsprobleem bij kinderen van Marokkaanse ouders. Op basisscholen zitten kinderen beneden de twaalf met dusdanige gedragsstoornissen, dat psychologen vrezen dat de ergste problemen nog zullen komen. Wat verklaart de pedagogische onmacht van sommige Marokkaanse ouders? En: is er wat aan te doen?

Sluitingstijd in de sociale zekerheid

Als mijn vriendin niet precies een dag voor sluitingsdatum haar geliefde had bemind, zou ik het nog steeds niet weten: zwangerschap werd op 1 augustus 2004 onbetaalbaar.

Voor hun eigen bestwil

Paternalisme is weer salonfähig. De overheid weet wat het beste is voor de burger - of het nu om arbeidsethos, leefstijl, seksuele moraal of opvoeden gaat. En wie niet luisteren wil die moet maar voelen. Een reportage over paternalisme in de praktijk, met analyse en commentaar van Leonard geluk en Jeroen Dijsselbloem, twee politici die de grenzen van de vaderlijkheid verkennen.

Wie is er bang voor cultuur?

Praten over cultuurverschillen werd tot voor kort als een nieuwe vorm van racisme gezien. Maar we kunnen de Nederlandse jihadi's niet begrijpen zonder studie van de culturele verschillen tussen Nederland en Marokko. Hoe macho's ontworteld raken in de polder.