Limburgering
Manuel Kneepkens - 
Wonderlijk om zo’n discriminatoire boodschap van een Limburger te horen. Want hoe ingeburgerd is de Limburger zelf in ons vaderland? Eeuwenlang behoorde Wilders’ geboortegrond tot de zogenaamde Generaliteitslanden. Limburg was een wingewest, nog net geen Nederlands Indië. Als je de landkaart van Nederland beziet, bungelt met name Zuid-Limburg er nog steeds als een blindedarmpje bij.
En dan de taal. Die klinkt daar in het Donkere Zuiden behoorlijk anders. De Hollander die het ‘franserige’ Maastrichts of het ‘duitserige’ Kerkraads weet te verstaan moet nog geboren worden. Spreken met een zachte g levert trouwens nog steeds spotlust op bij de mensen boven de rivieren. Aan discriminatie geen gebrek. Limburgers zijn blanke allochtonen.
Je zou dan ook verwachten dat zij solidair zijn met de nieuwe zuiderlingen in ons land. Turken en Marokkanen komen tenslotte uit de Mediterranée. Mediterranée, zo blauw, zo blauw, zoals de Limburger Toon Hermans zong. Maar zo werkt het blijkbaar niet. Nieuwkomers die in een gemeenschap nog maar net geaccepteerd zijn, keren zich vaak sterker tegen nog nieuwere nieuwkomers dan de oude hap. Tot zover is er wat Wilders betreft niets nieuws onder de zon.
Nieuw is de ongewone felheid van zijn optreden. Die is haast calvinistisch-Hollands. Wonderlijk voor een jongen uit Venlo, het stadje ‘van plezeer’. De Limburgse cultuur is er immers een van gemoedelijkheid, van milde humaniteit. Zeker, de Limburger kan zich opwinden en daarbij fiks met de vuist op tafel slaan. Maar nooit zo hard dat zijn bierglas daarbij omvalt. Geen fanatisme! Op dat punt wijkt Wilders nogal af. Zijn boosheid kent geen grenzen. Wat een wonderlijke tegenstelling oplevert tussen het uiterlijk van deze zachtmoedig ogende man met zijn haast zijige Mozartkapsel en zijn keiharde uitspraken.
Zou men Wilders’ taal slechts kennen van papier, dan zou men zich daarbij een totaal andere man voorstellen, een soort bullebak. Maar dat blijkt niet het geval. Wilders is een typisch voorbeeld van een verhollandste Limburger. Een angry young man uit het zuiden des lands. Een man die zich harder voordoet dan hij is. Maar hij is niettemin op de eerste plaats een Limburger. Vrijwel geen van zijn bestrijders heeft dat goed in de gaten, en daarom falen zij zo.
Wat is er dan zo Limburgs aan Wilders? Hij voert een one man show op in de politiek. Een oppervlakkige analyticus zal opmerken dat hij dat van Fortuyn heeft afgekeken. Maar wie introduceerde in Nederland de one man show? Niemand minder dan Toon Hermans. Maar Toon had het weer van het Limburgse carnaval. Dat kent de zogenaamde zietsongen (zittingen) waarin een buuttereedner optreedt, one man met een pruik die vanuit een ton (buut) grappen maakt en de lokale notabelen bespot. Wilders’ roots liggen dus in het carnaval. Uit die contreien van vermomming stamt ook het Mozartkapsel. Doet trouwens Mozart niet veel limburgser aan dan pakweg Beethoven of Bach?
Hoe dan ook, voor Wilders is Limburg de maat van alle dingen, ook al heeft hij dat zelf niet door. Geslaagde inburgering kan voor Wilders dan ook niets anders betekenen dan Limburgering. Is dat eigenlijk wel zo’n gek concept ? Hier in Holland blijven allochtonen op een of ander manier toch altijd tweederangsburgers. Zelfs de huidige derde generatie ontsnapt niet aan dat lot. Maar Limburger worden, d.w.z. van mediterrane zuiderling tot noordelijke zuiderling worden, mosLimburgers dus: dat moet toch lukken! Men zou het Limburgeren dan kunnen zien als een tussenstap tot het Hollanderschap, tot het bereiken van de zogenaamde Nederlandse identiteit. Ik denk echter dat het bij Limburgering moet blijven, en dat de Hollanders van hun kant eveneens moeten Limburgeren. Dan zijn we eruit. Dan is de kloof gedicht.
Kortom, Wilders, ken jezelf! Wees de Limburger die je bent. Wees werkelijk een Mozart. Draag niet alleen zijn pruik! Blaas een tsunami aan humaniteit op je toverfluit! Pappageno! Pappagena! Voeg een snuif Geert Mak toe aan je pruikentijd-imago, en noem je vanaf nu Geert Milders!
Manuel Kneepkens is Limburgkundige. Op 31 januari wordt in Heerlen een naar hem genoemde route geopend langs plaatsen die figureren in zijn gedichtenreeks over de Mijnstreek. Daarnaast is hij Rotterdammer. Binnenkort verschijnt zijn nieuwe bundel Vrouwen en Rotterdammers.
