Paradoxen opheffen
Wim Mulder - 
Ik ben mij er inmiddels van bewust dat ons huidige sociale stelsel niet meer werkt. Het heeft thans meer negatieve effecten op solidariteit dan dat het solidariteit bevordert. Het stelsel is na de crisis van de jaren dertig voortgekomen uit de wens om elkaars risico’s te dragen. ‘Samen zijn we sterk’. Ook verzekeringsmaatschappijen en gezondheidszorg zijn hier uit voortgekomen en ook deze voldoen niet meer. Verzekeringssystemen hebben onze angsten vergroot, terwijl die juist moesten afnemen. De gezondheidszorg moest financieel te dragen zijn en voor iedereen toegankelijk worden. Aanvankelijk hebben deze intenties gewerkt. Nu niet meer.
Het lijkt me wenselijk om ter bevordering van de solidariteit het sociale stelsel grotendeels te verlaten. Dat is een totaal andere intentie dan de huidige regeringspartijen hebben. Het is zaak om het op een gecontroleerde wijze te doen. Het doel is de nabuurhulp weer op gang te krijgen. We zijn bang geworden voor onze buren en in staat om niemand meer te vertrouwen. De jongens van Johan de Witt zijn zich aan het ingraven.
We zijn op weg naar een nieuwe wereldorde waarbij de vraagstukken over de grenzen heen gaan. Armoede is een zaak geworden tussen de rijke en de arme landen en in mindere mate een probleem binnen de rijke landen zelf. We zullen ons opnieuw moeten bezinnen op eerlijk delen. Ik ben lid van de PvdA en van nature een inclusief denker. Mijn geluk wordt groter indien ik anderen gelukkig kan maken. Mijn geluk neemt niet af indien een ander gelukkiger is dan ik.
Doordat wij onze basisbehoeften veilig hebben gesteld bij een ‘zorgzame’ staat zijn wij na veertig jaar verleerd om elkaar te helpen en te ondersteunen. U geeft in uw manifest duidelijk de paradox aan tussen sociaal liberalisme en liberaal socialisme en de paradox tussen individualisme en gemeenschapszin. Een mens heeft volgens mij onontbeerlijk beide nodig. Ik heb het vermoeden dat het de opdracht is aan de wereld om dualiteiten op te heffen.
